Klub „Włodkowica 21”, wieczorowa pora. Na scenie największej sali lokalu zasiadła trójca założycieli wiodących wrocławskich niezależnych pism literackich. Pomiędzy nich rozdaje po równo pytania zaangażowana artystycznie i społecznie dziewczyna w białej koszulce. Takiego wydarzenia nie mogłem przepuścić. Literatura – uwielbiam! Niezależność – przepadam! Nazwisk niestety nie pamiętam, za to tytuły periodyków i owszem: „Nowe Tworzywo”, „Rita Baum” i „Cegła”. Z Ritą miałem przyjemność zapoznać się już wcześniej, dwa pozostałe stanowią dla mnie absolutną nowość. Powoli dociera do mnie fakt, że jestem jednym ze starszych uczestników panelu dyskusyjnego. Czyżby tylko studenci byli złaknieni literackich nowinek? Większość gości w ogóle zdaje się nie zwracać uwagi na prelegentów. Piją piwo, gadają między sobą. Tylko kilka pierwszych rzędów w jako takim skupieniu stara się wysłuchać, co im tu się chce powiedzieć. Spostrzegam kilka zabawnych dziewczyn w teatralnych pozach: nóżka na nóżkę, w wyciągniętej niedbale wzdłuż uda ręce ćmi się papieros. Tak się pewnie w ich wyobraźni przedstawia się wizerunek niegdysiejszych uczestniczek gorących dysput w paryskich kawiarniach.
Słucham. Z miejsca zalewa mnie potok nowomowy; „konstrukcje”, „organizować”, „tożsamość” zalepiają mi uszy i kordonem gmatwaniwalności zniekształcają to, co pewnie jest proste jak konstrukcja noża. Jakieś konkrety wszakże udaje się wyłowić: trzy (to już trzecia trójka w tym tekście!) papierki lakmusowe, probierze, za sprawą których rysuje się oblicze każdego z pism:
1. Szata graficzna. Człowiek z „Cegły” sam użył wobec swojego pisma określenia „pismo gadżet”. Postawiłem uszy: jakieś nowe pojęcie! Nie ma to jak angielszczyzna. Wedle ceglarza „pismo gadżet” to pismo, dla którego istoty forma jest równie ważna, co treść. Każdy numer jest pieczołowicie projektowany przez jedną z wybitniejszych w Polsce graficzek (Martę Lech) i jego wygląd koresponduje zasadniczo z zawartością merytoryczną (przykład: numer industrialny umazany był w smarze). W kwestii walorów estetycznych Agnieszka Kłos, naczelna Rity Baum, wiele do powiedzenia nie miała. Rita jest po prostu ładna i od razu wiadomo, że to pismo „ze styku sztuki i popkultury”, czy jakoś tak. Za to chłopak z Nowego Tworzywa ujął mnie bez reszty: „My drukujemy nasze pismo za pomocą środków dostępnych w każdym domu” i na dowód wyciągnął plik kartek formatu A4, zadrukowanych czarno-biało i spiętych spinaczem. To było właśnie jego pismo. Lubię takie rzeczy. Wydaje mi się, że mając coś do powiedzenia nie trzeba posiłkować się błyskotkami.
2. Wyimaginowani przyjaciele. Rita Baum ma Ritę Baum – wrocławiankę, Niemkę i żydówkę w jednym. Rita podobno zapisuje swoje ciało. Cegła ma Lefa Levina – lekko stukniętego, samotnego przedstawiciela podrealizmu. „To my chyba też musimy sobie kogoś wymyślić” – skonkludował człowiek z Nowego Tworzywa.
3. Dystrybucja. Nowe Tworzywo: „z ręki do ręki”, Rita Baum (sprzedawana w Empiku): „dbamy o to, koło kogo Rita leży na półkach, bo to wpływa na recepcję pisma”. Za to ceglarz rozbawił mnie setnie. Zamiast opowiadać o własnym wydawnictwie, wycelował w palec oskarżenia w Ritę Baum i zapłonął gniewem na pasących się na niezależnej sztuce kapitalistycznych kolporterów. Zaznaczył, że nigdy, ale to nigdy, jego pismo nie zbłądzi pod strzechy Empików. Na to chłopak z Tworzywa ocknął się: przypomniał sobie, że ktoś niedawno powkładał Tworzywo między strony Wyborczej w Empiku „zatem można również stwierdzić, że to Nowe Tworzywo jest dystrybuowane za pomocą sieci Empik”.